Προσωπικότητες των Τρικάλων
Βασίλης Τσιτσάνης
Ο Τσιτσάνης γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 18 Ιανουαρίου 1915 από Ηπειρώτες γονείς και απεβίωσε στις 18 Ιανουαρίου 1984. Από μικρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική και έμαθε μαντολίνο και βιολί και φυσικά μπουζούκι. Το φθινόπωρο του 1936 ο Τσιτσάνης επισκέφθηκε την Αθήνα. Κύριος σκοπός του ήταν να σπουδάσει Νομική, αλλά γρήγορα τον κερδίζει η μουσική. Οι πρώτες του επιρροές είναι τα τραγούδια του Βαγγέλη Παπάζογλου και του Μάρκου Βαμβακάρη.
Η πρώτη του εμφάνιση γίνεται στο μαγαζί «Μπιζέλια», ενώ σύντομα γνωρίζει τον σπουδαίο αλλά αδικημένο από την ιστορία τραγουδιστή Δημήτρη Περδικόπουλο. Ο Περδικόπουλος τον πηγαίνει στην Odeon, όπου ηχογραφεί τα πρώτα του τραγούδια. Το «Σ’ έναν τεκέ μπουκάρανε» είναι η πρώτη ηχογράφηση του Τσιτσάνη.
Την περίοδο 1937-1940 γράφει καταπληκτικά τραγούδια, τα οποία ηχογραφεί με τις φωνές του Δημήτρη Περδικόπουλου και των άλλων σπουδαίων τραγουδιστών εκείνης της εποχής Στράτου Παγιουμτζή, Μάρκου Βαμβακάρη, Στελλάκη Περπινιάδη, με τους οποίους σε πολλές ηχογραφήσεις ο Τσιτσάνης συμμετέχει σαν δεύτερη φωνή.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ο Τσιτσάνης έμεινε στη Θεσσαλονίκη, όπου για ένα διάστημα τεσσάρων ετών (1942-1946) είχε δικό του μαγαζί, το ‘Ουζερί ο Τσιτσάνης’ στην οδό Παύλου Μελά 22, που έγινε διάσημο. Εκεί έγραψε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του, τα οποία ηχογραφήθηκαν μετά τη λήξη του πολέμου, όπως την “Συννεφιασμένη Κυριακή”.
Το 1946 επιστρέφει στην Αθήνα και αρχίζει να ηχογραφεί. Δίπλα του έγιναν ευρέως γνωστοί τραγουδιστές όπως η Σωτηρία Μπέλλου, η Ιωάννα Γεωργακοπούλου, η Μαρίκα Νίνου και ο Πρόδρομος Τσαουσάκης.
Τα επόμενα χρόνια ο Τσιτσάνης γνώρισε ευρύτατη αποδοχή. Ειδικά μετά την πτώση της Χούντας είχε ξεκινήσει και συναυλίες σε στάδια και ανοιχτά θέατρα/ανοιχτούς χώρους, κάτι που συνέβαινε πρώτη φορά για λαϊκά τραγούδια.
Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση σε ανοιχτό χώρο ήταν σε τιμητική εκδήλωση του Δήμου Νίκαιας, σε συνεργασία του δημάρχου Στέλιου Λογοθέτη με τον Μίκη Θεοδωράκη για τη διοργάνωση του πρώτου πολιτιστικού καλοκαιριού στην Ελλάδα.
Προς τιμήν του ο Δήμος Γλυφάδας μετονόμασε την οδό Βάου σε ”οδό Βασίλη Τσιτσάνη” μιας και ο Βασίλης Τσιτσάνης κατοικούσε στη Γλυφάδα και μάλιστα στη συγκεκριμένη οδό.
Απόστολος Καλδάρας
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας στις 7 Απριλίου 1922. Τέλειωσε το Γυμνάσιο και ασχολήθηκε στην αρχή ερασιτεχνικά με το μπουζούκι. Στη διάρκεια όμως της Κατοχής ασχολήθηκε επαγγελματικά με αυτό το μουσικό όργανο και βεβαίως με τη μουσική που αυτό εκπροσωπούσε. Αμέσως μετά την κατοχή ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις, το 1946.
Το τραγούδι το οποίο και τον ανέδειξε και τον κατέταξε στους μεγαλύτερους μουσικοσυνθέτες και στιχουργούς του είδους αυτού ήταν το “Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι”. Συνεργάστηκε με πολλά σπουδαία ονόματα της εποχής όπως το Βαγγέλη Περπινιάδη, το Στράτο Διονυσίου, το Μιχάλη Μενιδιάτη κ.α. Στιχουργικά συνεργάστηκε με τους στιχουργούς Κώστα Βίρβο, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Λευτέρη Παπαδόπουλο, Πυθαγόρα, Σώτια Τσώτου και με πολλούς άλλους.
Δημήτρης Μητροπάνος
Γεννήθηκε στην Αγία Μονή, μια συνοικία των Τρικάλων-από την οποία καταγόταν η μητέρα του. Μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του, τον οποίο γνώρισε στα 29 του χρόνια. Μέχρι τα 16 του νόμιζε πως είχε σκοτωθεί στον Εμφύλιο Πόλεμο, όταν ήρθε ένα γράμμα το οποίο έλεγε πως ζει στη Ρουμανία. Ο πατέρας του καταγόταν από ένα χωριό της Καρδίτσας, το Καππά. Από μικρός δούλευε τα καλοκαίρια για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του. Πρώτα ως σερβιτόρος στην ταβέρνα του θείου του και ύστερα στις κορδέλες κοπής ξύλων. Μετά την τρίτη γυμνασίου, το 1964, μετέβη στην Αθήνα να ζήσει με τον θείο του στην οδό Αχαρνών. Προτού τελειώσει το γυμνάσιο, άρχισε να εργάζεται ως τραγουδιστής.
Γιώργος Μαργαρίτης
Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής.
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1945 στο χωριό Πετρωτό του νομού Τρικάλων. Έχει μικρασιατική καταγωγή από τη μεριά του πατέρα του, καθώς ο παππούς Κώστας Μαργαρίτης ήταν από την ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης. Είναι γόνος φτωχής οικογένειας και έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια με πολλές στερήσεις.
Από μικρή ηλικία έδειξε την κλίση του στο τραγούδι και όταν στα 13 του χρόνια συνάντησε τον Τσιτσάνη, αυτός τον παρότρυνε να κατέβει αργότερα στην Αθήνα να τον βρει, όπως και έκανε στα 15 του, λαμβάνοντας θερμή υποδοχή. Επαγγελματικά με το τραγούδι ασχολήθηκε όταν απολύθηκε από την στρατιωτική του θητεία, στα τέλη της δεκαετίας του 60΄ με αρχές του 70΄, τραγουδώντας σε διάφορα νυχτερινά κέντρα και αποκτώντας γνώση και εμπειρίες. Στη δισκογραφία μπήκε το 1981 με τον δίσκο «Εσύ μιλάς στην καρδιά μου», ο οποίος γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έγινε χρυσός.
Μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει πάνω από 20 προσωπικούς δίσκους και έχει συνεργαστεί με μεγάλους συνθέτες και στιχουργούς του κλασικού λαϊκού και όχι μόνο. Θεωρείται από τους κορυφαίους λαϊκούς τραγουδιστές της γενιάς του και από τους κύριους εκπρόσωπους της θεσσαλικής σχολής.
Κώστας Βίρβος
Ο Κώστας Βίρβος (Τρίκαλα Θεσσαλίας, 29 Μαρτίου 1926 – Παλαιό Φάληρο, 6 Αυγούστου 2015) ήταν Έλληνας στιχουργός.
Ο Κώστας Βίρβος ήταν ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς εκατοντάδων τραγουδιών τα οποία έμειναν διαχρονικά, μελοποιήθηκαν από τους σπουδαιότερους των τραγουδιστών στο Ελληνικό τραγούδι. Το έργο του καλύπτει μια μεγάλη γκάμα τραγουδιών από το Ρεμπέτικο, Λαϊκό και Έντεχνο, ενώ ασχολήθηκε και με το Παραδοσιακό. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 29 Μαρτίου 1926. Ο πατέρας του, πλούσιος έμπορος, τον στέλνει στην Αναργύρειο και Κοργιαλένειο Σχολή Σπετσών. Τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1943 κατεβαίνει στην Αθήνα και φοιτά στην Πάντειο. Ο ίδιος σύμφωνα με διηγήσεις του έγραφε στιχάκια από νωρίς, αλλά ήθελε να γίνει σκηνοθέτης μιας και του άρεσε ιδιαίτερα το θέατρο. Στην Ναζιστική Κατοχή βρίσκεται πρωτοετής φοιτητής της Παντείου στην Αθήνα. Το 1943 περνάει στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης ως μέλος του ΕΑΜ. Το Μάρτη του ’44 συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς και βασανίζεται. Ο πατέρας του με 800 χρυσές λίρες τον απελευθερώνει και έπειτα φεύγει για το βουνό, όπου εκεί συναντά και τον Άρη Βελουχιώτη.
Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών απ’ το 1954 έως το 1985 απ’ όπου συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό του Διευθυντή. Ήταν παντρεμένος με την Καίτη και έχει δυο κόρες, την Αναστασία και την Μαρία.
Χρήστος Κολοκοτρώνης
Ο Χρήστος Κολοκοτρώνης (25 Δεκεμβρίου 1922 – 13 Νοεμβρίου 1999) ήταν Έλληνας τραγουδοποιός και ερμηνευτής του λαϊκού τραγουδιού.
Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου το 1922 στην Καλλιθέα της Αθήνας αλλά μεγάλωσε στην Γλυκομηλιά του νομού Τρικάλων. Ήταν τρισέγγονος του ήρωα της Επανάστασης του ’21, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Από μαθητής ακόμα έγραφε ποιήματα και έκανε ρεπορτάζ για άρθρα τοπικών εφημερίδων της Θεσσαλίας, ενώ διάβαζε λογοτεχνία και ιστορία. Το 1947 κατέβηκε στην Αθήνα και ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία, εργάστηκε στις φημερίδες Ελληνικόν Αίμα και Εθνική Φλόγα.
Το πρώτο τραγούδι που δισκογραφήθηκε ήταν το «Εγώ το πλουσιόπαιδο» στις αρχές της δεκαετίας του 50΄. Από τότε έγραψε πάρα πολλά τραγούδια, πολλά από τα οποία τραγούδησαν μεγάλες φωνές του λαϊκού τραγουδιού όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Μανώλης Χιώτης, ο Πάνος Γαβαλάς, η Καίτη Γκρέυ, ο Στράτος Διονυσίου, η Μαίρη Λίντα, η Πόλυ Πάνου κ.α.
Χρήστος Παπανικολάου
Ο Χρήστος Παπανικολάου (Τρίκαλα, 25 Νοεμβρίου 1941) είναι Έλληνας πρώην αθλητής του άλματος επί κοντώ, 4ος Ολυμπιονίκης στους Αγώνες του Μεξικού το 1968. Μετά την αθλητική του σταδιοδρομία απασχολήθηκε ως προπονητής και συγγραφέας.
Ξεκίνησε από τον Γ.Σ. Τρικάλων, ενώ αργότερα εντάχθηκε στον Παναθηναϊκό. Κυριάρχησε στο άθλημά του για πολλά χρόνια, όχι μόνο στην Ελλάδα όπου ήταν 13 φορές Πανελληνιονίκης (από το 1961 έως το 1977 με κάποια διαλείμματα), αλλά και στο εξωτερικό, με οκτώ Βαλκανικούς τίτλους, δύο χρυσά σε Μεσογειακούς Αγώνες το 1967 και το 1971 και ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου το 1966.
Το 1964 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον πίνακα των πανελληνίων ρεκόρ, όταν στις 26 Ιουλίου κατέρριψε στο Κάιρο το πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ με επίδοση 4,73 μ. Στις 3 Ιουνίου του 1965, στην Αθήνα, ανέβασε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4,92 μ.
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1966 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Βουδαπέστης με 5,05 μ. κάνοντας ταυτόχρονα και πανελλήνιο ρεκόρ. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο μεγάλος και “αιώνιος” αντίπαλός του, Βόλφγκανγκ Νόρντβιγκ, που πήδηξε 5,10 μ. Ξεπέρασε, όμως, σπουδαίους άλτες, όπως ο Γάλλος Ερβέ ντ’Ανκός και ο Ιταλός Ρενάτο Ντιονίζι. Την ίδια χρονιά, στους Βαλκανικούς αγώνες στίβου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο (5 μ.).
Σοφία Σακοράφα
Η Σοφία Σακοράφα (γενν. Τρίκαλα, 29 Απριλίου 1957) είναι Ελληνίδα πολιτικός, πρώην βουλεύτρια, πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ), πρώην ευρωβουλεύτρια και πρώην ακοντίστρια.
Άρχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό σε ηλικία 15 ετών, αγωνιζόμενη με τα χρώματα του Γ.Σ. Τρικάλων. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1982 στο διεθνές meeting Βενιζέλεια-Χανιά στα Χανιά, πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 74,20 μέτρα. Η επίδοση αυτή παρέμεινε πανελλήνιο ρεκόρ μέχρι την εισαγωγή του νέου τύπου ακοντίου, οπότε και όλα τα ρεκόρ μηδενίστηκαν. Παρέμεινε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στον ανοιχτό στίβο ως και την 13η Ιουνίου του 1983 όταν στο Τάμπερε της Φινλανδίας η Τιίνα Λίλακ το κατέρριψε με επίδοση 74,76 μέτρα.
Συνολικά πέτυχε 17 φορές πανελλήνιο ρεκόρ, βελτιώνοντάς το συνολικά πάνω από 30 μέτρα.
Είναι απόφοιτη της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής Θεσσαλονίκης (σήμερα ΤΕΦΑΑ).
Όταν αποχώρησε από τον αθλητισμό ασχολήθηκε με την πολιτική.
Δημήτρης Σγούρος
Ο Δημήτρης Σγούρος (γενν. 30 Αυγούστου 1969, Αθήνα) είναι Έλληνας πιανίστας του κλασικού ρεπερτορίου. Ευρέως αναγνωρισμένος για το θαυμάσιο μουσικό του ταλέντο από παιδί, ο Σγουρός θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους πιανίστες στον κόσμο.
Γιος του Σωτήρη και της Μαριάνθης, ο Σγούρος γεννήθηκε στην Αθήνα και άρχισε να λαμβάνει μαθήματα μουσικής από την ηλικία των τεσσάρων ετών. Ήδη από τα πρώτα του χρόνια χαρακτηρίστηκε ως «παιδί-θαύμα», δίνοντας το πρώτο του ρεσιτάλ όντας επτά χρονών. Στα οκτώ του εγγράφεται στο Ωδείο Αθηνών, όπου και παρακολουθεί μαθήματα πιάνου με καθηγήτρια την Μαρία Χαιρογιώργου-Σιγάρα. Μέχρι τα δώδεκά του κέρδισε αρκετούς διαγωνισμούς πιάνου, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.
Το 1982 εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης, ερμηνεύοντας το Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 3 σε Ρε ελάσσονα, έργο 30, του Σεργκέι Ραχμάνινοφ σε σύμπραξη με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής υπό τη διεύθυνση του Μστισλάβ Ροστροπόβιτς. Πριν κλείσει τα δεκατρία του χρόνια αποφοιτά από το ωδείο με δίπλωμα πιάνου, πρώτο βραβείο και χρυσό μετάλλιο. Συνεχίζει τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ στην κομητεία Πρίγκιπας Γεώργιος· ως απόφοιτος της Ακαδημίας κατέκτησε την υψηλότερη βαθμολογία που απονεμήθηκε ποτέ, ενώ ταυτόχρονα έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στα μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Έκτοτε έχει εμφανιστεί πολλάκις σε συναυλίες και ρεσιτάλ σε ολόκληρο τον κόσμο, συμπράττοντας με καταξιωμένους μουσικούς και μαέστρους, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται και τα ηχηρά ονόματα των Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, Λέοναρντ Μπερνστάιν και Γιεβγκένι Σβετλάνοφ. Εξίσου αξιοσημείωτη είναι και η δισκογραφία του, έχοντας ηχογραφήσει για πολλές εταιρείες, μεταξύ αυτών και η ΕΜΙ.
Δημήτρης Καβράκος
Ο βαθύφωνος Δημήτρης Καβράκος γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1946 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας και σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς μπάσους του Λυρικού Θεάτρου.
Έκανε το ντεμπούτο του στο ρόλο του Ζαχαρία (Ναμπούκο) στην Εθνική Λυρική Σκηνή.
Στην Ιταλία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Ρέκβιεμ του Βέρντι στο Σπολέτο, και το 1976 έκανε το ντεμπούτο του στο Έιβερυ Φίσερ Χολ του Κέντρου Λίνκολν, στην Αμερική, στο έργο του Ρεφίτσε Σικελία.
Το 1979 έκανε το ντεμπούτο του στη Μετροπόλιταν Όπερα ως Μέγας Ιεροεξεταστής στον Ντον Κάρλος και στη συνέχεια ερμήνευσε κεντρικούς ρόλους στις όπερες Αΐντα , Ερνάνης , Τροβατόρε , Σικελικοί Εσπερινοί , Ρωμαίος και Ιουλιέτα , Ντον Τζιοβάννι , Τουραντότ, Λουίζα Μίλλερ, Σίμων Μποκκανέγκρα, Ναμπούκο, Νόρμα, Λουτσία, Δύναμη του Πεπρωμένου και η Εβραία . Την περίοδο 2007-2008 έλαβε μέρος στις παραγωγές Αΐντα, Μάκβεθ και Τουραντότ.
Ως πρωταγωνιστής της Λυρικής Όπερας του Σικάγο, του Σαν Φρανσίσκο, του Χιούστον και του Ντάλλας έχει εμφανιστεί στις όπερες Μπόρις Γκουντούνωφ , Λουίζα Μίλλερ, Δύναμη του Πεπρωμένου , Τζιοκόντα, Αΐντα , Πουριτανοί, Υπνοβάτις και Λακμέ.
Στη Σκάλα του Μιλάνου έχει εμφανιστεί στις όπερες Λουτσία, Ντον Τζιοβάννι , Λα Βεστάλε, Ριγκολέττο και Αλτσίνα. Στην Όπερα του Παρισιού έχει εμφανιστεί στις όπερες Λουτσία, Νόρμα, Πουριτανοί, Ντον Κάρλος, Τουραντότ.
Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου
Η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου (γενν. 22 Οκτωβρίου 1957, Τρίκαλα) είναι Ελληνίδα πιανίστα.
Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1957 στα Τρίκαλα. Πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τη μητέρα της, Τερψιχόρη Παπαστεφάνου, διευθύντρια της γνωστής Χορωδίας Τρικάλων. Σε ηλικία 7 ετών έδωσε ρεσιτάλ στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» και την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στον Βόλο.
Αποφοίτησε από το Ωδείο Αθηνών, στην τάξη της Αλίκης Βατικιώτη, και συνέχισε τις σπουδές της στο Ωδείο της Μόσχας, την Ακαδημία Μουσικής «Φραντς Λιστ» της Βουδαπέστης και με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση στο Πανεπιστήμιο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα, απ’ όπου πήρε το Artist Diploma στην τάξη του διακεκριμένου καθηγητή και πιανίστα Γκιόρκι Σέμποκ. Ακόμα, παρακολούθησε μαθήματα πιάνου με τους Χανς Λέιγκραφ, Αντρέ Μαρσάντ και Άλφρεντ Μπρέντελ και σύνθεσης με τους Γιάννη Α. Παπαϊωάννου και Φρέντερικ Ε. Φοξ.
Έχει βραβευθεί στο Διεθνή Διαγωνισμό Μπαχ του Τορόντο και στο Διεθνή Διαγωνισμό Μουσικής της Γενεύης (Βραβεία Liebstοckl και Fazioli) το 1986 και έχει τιμηθεί με το Βραβείο Μοτσενίγου της Ακαδημίας Αθηνών. Επίσης, τον Σεπτέμβριο του 1985 υπήρξε μία από τις 4 διπλωματούχους φιναλίστ του Διεθνούς Διαγωνισμού Πιάνου «Κλάρα Χάσκιλ» στην Ελβετία.
Νίκος Καρακώστας
Ο Νίκος Καρακώστας ήταν ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης ο οποίος μάγεψε με το κλαρίνο του ολόκληρες γενιές. Ένας μουσικός ο οποίος έπαιξε τα μεράκια του κόσμου με μοναδική δεξιοτεχνία. Για πολλούς θεωρείται ο κορυφαίος κλαρινίστας που πέρασε ποτέ.
Γεννήθηκε το 1881 ή το Δεκέμβριο του 1885 στην Κρανιά Ασπροποτάμου του νομού Τρικάλων. Δεν είναι ξεκάθαρο το έτος γέννησης καθώς τα αρχεία της κοινότητας κάηκαν από τους Γερμανούς. Ο πατέρας του, Κώστας Καρακώστας, ήταν τσαρουχάς στο επάγγελμα. Στα 5 του χρόνια ο Νίκος κατέβηκε με την οικογένειά του στην Καλαμπάκα για το σχολείο αλλά και για δουλειά. Στα 11 του χρόνια ο Νίκος Καρακώστας εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στο Δομοκό. Εκεί, μαζί με τα άλλα του αδέλφια μάθαινε δίπλα στον πατέρα του την τέχνη του τσαρουχά. Το 1905 παντρεύτηκε και από αυτό το γάμο γεννήθηκαν 13 παιδιά. Στην πορεία κατέβηκε στη Λαμία για την ανάγκη των παιδιών να πάνε στο σχολείο. Στο Δομοκό, στα γύρω χωριά αλλά και στη Λαμία είχε ακούσει τους ξακουστούς οργανοπαίχτες της εποχής και ο ήχος του κλαρίνου τον συνεπήρε. Έπιασε στα χέρια του το κλαρίνο σε ηλικία 20 χρονών (ή κατ’ άλλους 25) και άρχισε να μαθαίνει.
Το παίξιμο του ήταν ξεχωριστό, δωρικό, χωρίς περιττά στολίδια και αναδείκνυε στο έπακρο τις μελωδίες των αυθεντικών δημοτικών τραγουδιών. Είχε πεντακάθαρο και γρήγορο στακάτο παίξιμο με πολλούς δαχτυλισμούς αλλά όχι περιττούς, παρά μόνο εκεί που χρειαζόταν. Έπαιζε με το δικό του μοναδικό τρόπο τραγούδια όλων των περιοχών της Ελλάδας και αυτό ήταν κάτι που τον ξεχώριζε. Έπαιζε τραγούδια της Θεσσαλίας, της Ηπείρου, της Ρούμελης κτλ και τους έδινε ζωή με το κλαρίνο του. Είχε πανελλήνιο ηχόχρωμα. Ήταν εξαιρετικός και στους αυτοσχεδιασμούς , στα βέρσα, στα ταξίμια. Εκεί φαίνεται η δεξιοτεχνία του κάθε παίχτη και η φαντασία του κι εκεί ο Καρακώστας άφησε το στίγμα του με το δικό του μοναδικό τρόπο.
Ευάγγελος Αβέρωφ
Ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας (Τρίκαλα, 17 Απριλίου 1910 – Αθήνα, 2 Ιανουαρίου 1990) ήταν Έλληνας πολιτικός και συγγραφέας.
Ο Αβέρωφ γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας στις 17 Απριλίου του 1910, καταγόμενος από την οικογένεια Αβέρωφ του Μετσόβου. Ήταν πτυχιούχος της Νομικής και διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Λωζάνης στην Ελβετία. Το 1940 έγινε νομάρχης της Κέρκυρας, ενώ το 1946 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων, θέση που διατήρησε μέχρι το 1964. Διατέλεσε υπουργός Εφοδιασμού, Εθνικής Οικονομίας, Εμπορίου, Γεωργίας και Εξωτερικών και την περίοδο 1974–1981 διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας. Το 1981 εκλέχτηκε αρχηγός του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και το 1984 επίτιμος πρόεδρός της. Σημαντική ήταν η συνεισφορά του, ως Υπουργός Εξωτερικών, στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου με θέμα την ίδρυση της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας το 1959 και στη Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας- ΕΟΚ το 1962, σύμφωνα με την οποία η χώρα κατέστη το πρώτο συνδεδεμένο κράτος με την κοινότητα. Με πρωτοβουλίες του ιδρύθηκε το ίδρυμα Βαρώνου Μιχαήλ Τοσίτσα στην Κηφισιά και το οποίο διεύθυνε επί 40 χρόνια, και το Ίδρυμα Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, στο οποίο δώρισε την προσωπική του συλλογή από έργα Ελλήνων ζωγράφων, και ανέπτυξε δραστηριότητες όπως η αμπελουργία και η λειτουργία οινοποιητικής μονάδας.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλές διεθνείς διασκέψεις και τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος από τον βασιλιά Παύλο, καθώς και με Μεγαλόσταυρους άλλων χωρών. Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο υπηρέτησε σε ομάδες δολιοφθορών, ανακλήθηκε το 1941 και διορίστηκε Νομάρχης Κερκύρας. Τον Μάιο του 1941 ίδρυσε με έδρα τη Λάρισα την οργάνωση Φιλική Εταιρεία, που είχε ως στόχο την καταπολέμηση των δοσίλογων του Αλκιβιάδη Διαμάντη, που αργότερα αποκλήθηκαν Λεγεώνα των Βλάχων. Το 1942 συνελήφθη για την αντιστασιακή δραστηριότητά του και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία, ενώ ένα χρόνο αργότερα, το 1943, δραπέτευσε και παρέμεινε στην Ιταλία, επικεφαλής ελληνικής αντιστασιακής οργάνωσης. Το 1944 επιστρατεύθηκε με τον βαθμό του επίκουρου υποπλοιάρχου, υπηρετώντας μέχρι το τέλος του πολέμου στην Ελληνική Στρατιωτική Αποστολή της Ρώμης. Δημιούργησε το Ίδρυμα Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, στο οποίο δώρισε την προσωπική του συλλογή από έργα Ελλήνων ζωγράφων, και ανέπτυξε δραστηριότητες όπως η αμπελουργία και η λειτουργία οινοποιητικής μονάδας. Μετά τον θάνατό του, το 1990, ανεγέρθηκε ανδριάντας του στο Μέτσοβο.
Το 1974 ανέλαβε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το 1981 ανεδείχθη πρόεδρος του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, που βρισκόταν τότε στην αξιωματική αντιπολίτευση, και το 1984 ανακηρύχτηκε επίτιμος πρόεδρός της. Παράλληλα συνέγραψε πλήθος από μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια και ιστορικές αναλύσεις.
Στέφανος Σαράφης
Ο Στέφανος Σαράφης (Τρίκαλα, 23 Οκτωβρίου 1890 – Αθήνα, 31 Μαΐου 1957) ήταν Έλληνας αντιμοναρχικός στρατιωτικός, υποστράτηγος, ηγέτης του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ) στην Εθνική Αντίσταση, και εξέχουσα πολιτική φυσιογνωμία, αρχικά του φιλελεύθερου-βενιζελικού χώρου, και αργότερα της Αριστεράς.
Ο Στέφανος Σαράφης γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1890. Το 1908 εισήλθε αρχικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να καταταχθεί εθελοντικά στον Ελληνικό Στρατό, επηρεασμένος από τους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες της εποχής, όπως ο Μακεδονικός Αγώνας, η αγροτική εξέγερση του Κιλελέρ, το Κίνημα των Νεοτούρκων, και το Κίνημα στο Γουδί που ακολούθησε. Έτσι, εγκαταλείποντας τις σπουδές του επέστρεψε στην πατρίδα του και κατατάχθηκε εθελοντής στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού (Τρικάλων), λαμβάνοντας το βαθμό του λοχία. Λοχαγός του τότε ήταν ο Αλέξανδρος Οθωναίος, με τον οποίο συνδέθηκε έκτοτε με στενή φιλία.
Με το βαθμό του λοχία συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, και διακρίθηκε σε μάχες όπως στη Μάχη του Σαραντάπορου. Έπειτα φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών απ΄ όπου αποφοίτησε ως ανθυπασπιστής και λίγο αργότερα προήχθη σε ανθυπολοχαγό. Το 1916 υποστηρίζοντας το βενιζελικό κίνημα που εκδηλώθηκε στη Θεσσαλονίκη, και στην προσπάθειά του να μεταβεί κρυφά εκεί, συνελήφθη και διατάχθηκε η φυλάκισή του στις στρατιωτικές φυλακές της Αθήνας (Παραπήγματα), απ΄ όπου κατάφερε όμως να δραπετεύσει, να φθάσει στον προορισμό του και να τεθεί τελικώς στην υπηρεσία του κινήματος, υπολοχαγός πλέον. Το 1917, στη Θεσσαλονίκη, ονομάστηκε κατ΄ επιλογή λοχαγός, και στη συνέχεια, το 1918, τοποθετήθηκε στο Υπουργείο Στρατιωτικών. Το 1919, ως ταγματάρχης πλέον, πήρε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία στο επιτελείο της Μεραρχίας Κυδωνιών (Αϊβαλί), με μέραρχο τον Αλέξανδρο Οθωναίο. Μετά την εκλογική ήττα όμως του Βενιζέλου (Νοέμβριος 1920) απομακρύνθηκε από το μικρασιατικό μέτωπο και εκτοπίσθηκε ως βενιζελικός και φίλος του στρατηγού Οθωναίου, αρχικώς στην Καλαμάτα, και στη συνέχεια στο Γύθειο.
Μπάμπης Μπακάλης
Ο Μπάμπης Μπακάλης (Κανάλια Καρδίτσας, 20 Ιουνίου 1920 – Αθήνα, 26 Μαρτίου 2007) ήταν Έλληνας συνθέτης και στιχουργός του λαϊκού τραγουδιού κυρίως της δεκαετίας του 1950-1960 με πολλές επιτυχίες.
Από πολύ νεαρή ηλικία άρχισε να ασχολείται με το μπουζούκι και τον μπαγλαμά. Το 1944 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εργάστηκε εκεί για τις επόμενες δεκαετίες, με συνεργάτες μεγάλα ονόματα, όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο Στράτος Διονυσίου. Πολλά από τα τραγούδια που έγραψε είναι σε στίχους του Κώστα Βίρβου. Επίσης, επηρεάστηκε από τη μουσική χωρών της Ανατολής, ιδιαίτερα από την Ινδία, και έδωσε τραγούδια όπως το «Γράμμα πικραμένο» και το ελληνοποιημένο «Καρδιά μου καημένη», το οποίο τραγουδήθηκε αρχικά από την Ινδή καλλιτέχνιδα Ναργκίς, πρωταγωνίστρια στην κινηματογραφική ταινία (ελληνικό τίτλο) Γη ποτισμένη με ιδρώτα (ή Mother India).